บทที่ 13 ความใส่ใจที่มาพร้อมกับเขม่าปืน
"กู่ติงครับ"
"อ้อ ฉันจะต้องไปสินะ ถ้าอย่างนั้นก็แต่งตัวเถอะ แล้วเด็กที่ให้มาคอยดูแลเจล่ะมาหรือยัง"ทอมเลือกเสื้อเชิ๊ตและสูทรวมถึงเนคไทด์รองเท้าเพื่อให้เข้าชุดกันก่อนจะตอบคำถาม
"คัดมาได้สี่คนครับ รอให้นายตัดสินอีกที"
"อืม"ทอมรอจัดการสวมเสื้อสูทให้ก่อนที่เขาจะออกไปจากห้องแต่งตัว ระหว่างที่จะเดินออกจากห้องนอนไปที่โซฟาด้านนอกเขาก็แวะไปดูคนที่ยังนอนหลับอุดตุอยู่บนเตียง
"เด็กน้อยเอ้ย!ใครตาบอดให้สอบผ่านการปฏิบัติงานนะอยากจะรู้จริงๆ"เขาบ่นพร้อมกับส่ายหน้าไปมา มือใหญ่คว้าผ้าห่มปลายเท้าขึ้นมาห่มให้จนถึงแผ่นหลังด้านบนแล้วเดินออกไป เด็กชายหนุ่มหน้าตาพอใช้ได้สี่คนยืนก้มหน้านิ่งเรียงแถวหน้ากระดานเนื้อตัวสั่นด้วยความกลัว เขาเดินเข้าไปนั่งตรงโซฟาตัวใหญ่วางสองแขนทาบลงบนเข่าสองข้าง
"เงยหน้า"น้ำเสียงราบเรียบทว่าดุดันสั่งสั้นๆ เด็กทั้งสี่รีบเงยหน้าขึ้นสีหน้าแต่ละคนซีดจนขาว ทอมที่ยืนกางขาเล็กน้อยเอามือไขว้หลังในท่าระเบียบพักจ้องตาไม่กระพริบส่งสัญญาณเตือนให้เด็กทั้งสี่คน
"ชื่ออะไร"อีริคถามคนแรก ยังไม่ทันจะตอบแต่เด็กนี่ก็ทรุดตัวลงนั่งร้องไห้กอดขาเขาเอาไว้แน่น เขาใช้แรงสลัดแขนเด็กนั่นออกทันที
"เอาออกไป"
"ผะ..ผมชื่อไห่ซางครับ"เด็กคนที่สองยืนกุมมือทั้งสองข้างเข้าหากันแน่น น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความกลัว
"อายุ"
"ฮือออ อย่าฆ่าผมเลยครับ ผมแค่โขมยยาไปขายเท่านั้นแม่ผมไม่สบายมากผมจำเป็นต้องใช้เงินจริงๆ ได้โปรดเถอะครับ"เขาไม่พูดได้แต่โบกมือให้เอาออกไปให้พ้นหน้า และคำสารภาพที่หลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจก็ทำให้ภัยถึงตัวเช่นกัน
"ผมชื่อไจ๋มู่ครับ เอ่อผมอายุสิบแปด ทะ ที่ผมเข้ามาเป็นเด็กฝึกที่นี่เพราะผมต้องการอนาคตและเงินเพื่อครอบครัวครับ"ไจ๋มู่หลับตากลั้นใจตอบรัวเร็ว เขายิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะหยิบปืนขึ้นมาเล็ง ไจ๋มู่ถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็น ยังไม่ทันจะร้องเสียงปืนก็ดังขึ้นหนึ่งนัด ไหล่ของไจ๋มู่เลือดอาบจนเสื้อสีเทาเกลายเป็นสีเทาเข้ม
"โอ๊ย! อย่าฆ่าผมเลยครับผมกลัวแล้ว"ไจ๋มู่จับไหล่ที่ถูกยิงน้ำตาไหลพรากเข่าทรุดลงกับพื้นพรม
"อย่าให้เลือดเปื้อนพรมฉัน"เขาสั่ง
"นายเป็นคนของใคร"
"ไม่เป็นของใครครับ ผมเป็นคนของเมแกน"
"ถ้าฉันให้นายตา นายจะยินดีหรือเปล่า"
"ผมยินดีครับ แต่ผมขอแค่เอาเงินไปให้ครอบครัวของผมเพื่อที่แม่กับน้องสาวจะได้อยู่สุขสบาย ผมยินดีตาย"
"อย่างั้นเหรอ งั้นก็แสดงว่าถ้าใครให้หเงินนายได้มากพอตามที่นายต้องการนายก็พร้อมจะทรยศถูกมั๊ย"ไจ๋มู่รีบส่ายหน้า
"ไม่ครับผมสาบานต่อหน้าคุณผมจะไม่มีวันทรยศเมแกนเป็นอันขาด"
"อืม แล้วนายล่ะชื่ออะไร"อีริคหันไปมองคนที่ยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆไจ๋มู่ทีึ่ล้มลง
"ผมชื่อเสี่ยวหวิน ผม..ผม อย่าฆ่าผมเลยครับ"
"นายทำอะไรให้ฉันต้องฆ่าล่ะ"
"มะ..ไม่มีครับ"
"อืม อายุเท่าไหร่"
"ผมอายุยี่สิบครับนาย"
"เสี่ยวหวินเคยอยู่ในแก้งค์ของเป๋ยหยินครับแต่ไม่ได้สำคัญอะไร"ทอมตอบข้อสงสัย
"อ้อ"อีริครับคำแล้วยิงเข้าที่ท้องทันทีเช่นกัน
"หยะ อย่าฆ่าผม ผมไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นครับนาย ได้โปรดเถอะ"
"มีครอบครัวหรือเปล่า"
"มีแฟนสาวชื่ออันอันครับ ตอนนี้เธอเป็นสาวจายบริการอยู่ในเขตของเป๋ยหยิน"แล้วทำไมถึงมาอยู่กับเราได้"อีริคนิ่วหน้า
"เด็กคนนี้ต้องการจะหาเงินไปไถ่ตัวแฟนสาวครับเพราะเป็นหนี้ก้อนโต"
"อืม ฉันเอาสองคนนี้ เอาแคปซูลมา"ทอมเดินไปเปิดเซฟขนาดเล็กที่ซ่อนอยู่หลังกรอบรูปหยิบเอากล่องสีใสที่บรรจุแคปซูลสีดำเม็ดเขื่องเอาไว้ ใส่ในถาดสองเม็ดแล้วเดินมาหยุดด้านข้างของอีริค เขาหยักหน้าเพียงครั้งทอมก็ส่งแคปซูลให้กับคนทั้งคู่
"กินสิ"เขาสั่งเสียงเรียบ ทั้งคู่ลังเลไม่กล้ากินเพราะกลัวจะเป็นยาพิษ เขาจึงยกปืนขึ้นเล็งไปที่หัวของทั้งคู่ทันที
"กินลงไป"สองคนถึงกับน้ำตาไหลพรากกลั้นใจกลืนแคปซูลลงท้อง ทั้งคู่ไม่ทันสังเกตุว่าทอมเดินไปหยิบอุปกรณ์เหมือนโน๊ตบุคแต่บางเฉียบกว่าขนาดเท่ากับสมุดเล่มเล็กเล่มหนึ่ง จากนั้นทอมจึงใช้ที่แสกนเหมือนเครื่องแสกนบาร์โค้ทแตะไปที่ท้องของไจ๋มู่ก่อน เสียงติ๊ดดังขึ้นจากแผ่วเบากลายเป็นดังขึ้นเรื่อยๆ และทำเหมือนกันกับเสี่ยวหวิน ก่อนจะปิดเครื่องแล้วหยิบรีโมทขนาดเล็กมาส่งให้กับอีริคทันที
"เครื่องทำงานครับนาย"
"อืม"อีริคชูรีโมทให้คนทั้งคู่ดู
"รู้มั๊ยนี่คืออะไร"ทั้งคู่ส่ายหน้าด้วยใบหน้าเหยเกเพราะบาดเจ็บจากการถูกยิง
"มันคือรีโมทที่เอาไว้กดให้ระเบิดที่พวกนายกลืนลงท้องไปเมื่อกี้ทำงาน อย่าคิดว่าพวกนายจะหนีมันพ้น ถึงแม้ว่าพวกนายจะอยู่ไกลแค่ไหนมันก็สามารถทำงานได้ เชื่อหรือเปล่า"ทั้งคู่ใบหน้าซีดเผือดหวาดกลัวจนเห็นได้ชัด
"เลือกที่จะเชื่อ?" ดีถ้าอย่างนั้นนายสองคนมีหน้าที่คุ้มครองคุณเจโลไม่ว่ากินอยู่กหลับนอนพวกนายอย่าได้ห่างเกินสามก้าว เก่งไม่เก่งไม่สำคัญฉันขอแค่พวกแกซื่อสัตย์เท่านั้น แล้วพวกแกจะได้ในสิ่งที่ต้องการ ทอมนายไปเอาตัวแฟนสาวของเสี่ยวหวินมา และเอาแม่กับน้องของไจ๋มู่มาด้วย ให้พวกเขาเป็นคนงานของโรงงานเรา จำเอาไว้ถ้าพวกนายทรยศนอกจากครอบครัวและแฟนพวกนายต้องตายอย่างทรมานก่อนที่แกจะตายแล้วฉันจะให้พวกแกดูใกล้ๆชั้นวีไอพีเลยทีเดียว เอาพวกเขาไปรักษาด้วย เดี๋ยวจะไปที่JB"อีริคลุกขึ้นปัดแขนเสื้อตัวเองเหมือนกับปัดเอาสิ่งสกปรกออก
